5/3/98 donderdag; Dag 21 Wat het is weet ik niet, maar elke reisdag wordt voorafgegaan door slecht slapen. Diverse keren wakker gelegen en nog steeds last van mijn verkoudheid. Om 06.20 uur ging (eindelijk) de wekker en werd ook door het hotel op de deur geklopt. We hadden de avond tevoren al afgerekend (USD 100 voor 2 nachten + 2 diners + laundry) en Yvonne had de rugzakken al 99,9% af. Dus ruim voor 07.00 uur naar beneden gelopen en op de bus wachten (ETA 07.30 uur). Het werd steeds mistiger en rond 08.00 uur kwam onze bus uit de flarden tevoorschijn. Hij had 46 zitplaatsen, die alle bezet waren en het hele gangpad stond 3-dik vol. Onze rugzakken gingen achterin, achter slot en grendel en 2 Nepali werden uit 'onze' stoelen gezet. We zaten niet slecht. Wel vol. Voorin de bus bij de chauffeur in de cabine zat ook nog eens zo'n 12 m/v, en hier en daar wat kippen. Dit bleef zo tot aan Mugling, waar alle staanders eruit gingen. In volle vaarten raasen we naar KTM. Rond een uur of 11 (25 km voor KTM) stopt de bus voor brunch bij een onappetijtelijk tentje. We stappen uit en eten een koekje. Het laatse stuk naar KTM gaat de bus angstig steil klimmen om weer naar 1500 m te gaan waar KTM-valley ligt. Rond 12.30 uur staan we heelhuids bij de busterminal buiten de stad. Uiteindelijk vinden we een tuk-tuk die ons voor NR 50 naar Potala Guest House brengt. Daar krijgen we een simpele, maar schone kamer aan de achterkant van het hotel; erg rustig (relatief). We gaan snel wat eten in Thamel; op een dakterresje vol met toeristen. We lopen nog verder door Thamel en naar Durbar Square, maar om 17.00 uur zijn we moe en terug in hotel. Morgen is er weer een dag! Wat douchen/lezen en luieren en om 19.30 uur gaan eten bij La Dolce Vita; een 7 voor aankleding en interieur, een onvoldoende voor het eten. 'Al dente' is toch iets anders dan rauw, dacht ik zo. Snel weggewerkt en met een slaappil op en met m'n Vicks inhaler gaan slapen en van 21.00 - 08.00 uur (of zo) aan een stuk geslapen. Yvonne heeft haar boek uitgelezen, maar daar heb ik niets meer van gemerkt. Ze zegt dat ik snurkte.

Vrijdag 6/3/98 Dag 22} Het regent pijpestelen wat de straten verandert in modderriviertjes. Het is ook nog eens kil, ondanks T-shirt + overhemd. Bij Pumpernickel wat ontbeten (broodje + croissant waren lekker). Na het ontbijt op  zoek naar een vest, of zo (trendy). De bedoeling was alleen een voor mij, maar uiteindelijk liepen we voor NR 950 (= f 30,00) voor 2 gevoerde jasjes/vesten de deur uit. Die van Yvonne heeft alle kleuren van de regenbood , die van mijzelf is wit met zwart. Het bleef regenen dus schuilen we even in onze hotelkamer, maar om 11.30 uur hield het op met regenen en viel er uitsluitend zo nu en dan een miserig buitje.De straat (?; nou ja modderpad) op en gewapend met onze LP de walking tours 1 & 2 gedaan (beiden tussen Thamel en Durbar ). De tours voeren je door straatjes waar je anders niet komt en via poortjes naar pleintjes en binnenplaatsen. Erg leuk en erg non-toeristisch. Onderweg kwamen we een huwelijksstoet tegen (de mannelijke kant ervan) die vooraf werd gegaan door een groep tablas- en fluit- (dwars-) spelende mannen . Wederom leek het alsof ieder zijn eigen lied speelde. De tocht voerde via de 'specerijenstraat' naar de 'potten & pannenweg', naar het 'wierrookpleintje' etc. In een van de temples voerde een groepje mannen een bepaald ritueel uit; ze droegen helmen en maakten vreemde arm- en handgebaren.  Na ruim 3,5 uur lopen was het genoeg en gingen we bij dezelfde tent als gisteren (lunch) wat drinken en eten. Yvonne een groene sla (een bord vol) en ik voor NR 35 (= Hfl 1,00) een stuk appeltaart waar 3 man van kon overleven als het moest. Nog 2 grote jus (i.v.m. vitamine C) en een grote pot thee. Nog even rondgedwaald in de Pilgrims bookshop (alles over Hinduisme, Boedhisme, Nepal, Tibet, Trekking en mountaineering). 'Wouw'. Om 17.00 uur in hotel om even bij te komen voor het diner; om 19.00 uur de straat op en na het inkopen van 2 flessen water uiteindelijk besloten te gaan eten bij 3rd Eye Resaurant (Tandori Indian). Aanvankelijk zaten we voor in een wat sfeerloze ruimte, maar op weg naar wc passeerde ik een kamer waar je ook kan eten, waar alleen kussens met lage tefels stonden; de stijl van een opiumschuiverij uit Kuifje. Ik regelde snel een vrijkomende tafel en haalde Yvonne naar achteren. De tafels waren op 3 nivo's; er hingen rijstpapieren lampen en op de CD speelde bluesmuziek. (Eric Clapton en B.B. King). Zalig gegeten en in een zeer speciale omgeving. Terug in het hotel vroegen we aan de receptie hoe laat/waar de bussen naar Nagarkot vertrekken. Toevallig sond daar een zekere Mr. Om, die ons aanbood: Bus a NR 80 en View Point Hotel a USD 12 (list = USD 25) Morgen om 13.00 uur moeten we bij Kantipath Road zijn; bus gaat om ongeveer 13.30 uur (ETA 16.00 uur).

Zaterdag 7/3/98 Dag 23 Vannacht onweerde het van flits-knal / flits-knal. Boven KTM was een behoorlijk noodweer aan de gang. De volgende ochtend waren de straten dus nog meer modderrivieren dan de dag ervoor. Wel was het daardoor opgeklaard en zonnig; dus snel naar Durbar Square om foto's te maken. Een leuke prent van Yvonne gemaakt met 2 saddhu's ; ook (hopelijk) mooie foto's van het onvoorstelbaar mooie houtsnijwerk . Na een paar rondjes rond het plein, gelunched bij onze 'vaste' stek Cheese/ham omelette; alleen de ham in Nepal lijkt meer op zwoerd, dan 'onze ham'. Ondertussen was ik sinds vanochtend aan de 'dunne'; wellicht van de curries van gisteravond. Niets ernstigs; 3 keer flink doorspoelen en wat anti-diarree pillen genomen. Om 13.00 uur echt op de stoep bij Kanthipath-Road en om 13.30 uur vertrok daadwerkelijk de bus richting Nagarkot, op het dak evenveel mensen als erin. Onderweg begon ik me steeds 'slapper/rilleriger' te voelen, alsof ik koorts begon te krijgen. Na een tussenstop om de motor te laten afkoelen en water bij te vullen, zijn we om 16.00 uur in Nagarkot. Het is ondertussen weer bewolkt en het dreigt te gaan regenen. Moeizaam en rillend loop ik met Yvonne naar View Point Hotel. Een 10 voor de 'View' een dikke onvoldoende voor 'Hotel'; een beschimmeld vochtig kot ! En dat voor USD 12? Dan wil je niet weten wat USD 5 biedt! Ik kruip koud en koortsig het bed in; eten wil ik niet, zelfs geen noodle-soup. Rond 20.00 uur, terwijl Yvonne zit te lezen, begin ik te voelen dat ik moet overgeven en/of flauwvallen. Ik verlies de controle over mijn handen en benen. Mijn vingers verkrampen in de raarste bochten en plotseling begint over mijn hele lijf water/zweet naar buiten te stromen, zoals ik zelfs nog nooit in de sauna heb meegemaakt. Terwijl Yvonne naar de receptie holt om hulp te halen of vervoer naar een ziekenhuis, kruip ik naar de WC en zodra ik daar zit, loop ik in een keer helemaal. leeg. Dunner dan water. De krampen in mijn handen worden erger. Yvonne komt binnenstormen met de manager en in haar kielzog een engels sprekende Nepalese zuster, die daar toevallig ook een nachtje logeerde. Haar diagnose is snel en simpel: 'Dehydration'. Terwijl Yvonne mijn handen masseert maakt zij met een fles mineraal water, een snuf zout en een handvol suiker, een 'huis-O.R.S.'. Na ongeveer 1 liter gevoerd te zijn nemen de krampen af en stopt het zweten. Na de 2e liter is alles weer 'normaal'. Haar recept is: nu 2,5 - 3 liter 'ORS' drinken en vervolgens 2 liter/dag. Geen anti-diaree pillen wat dan komen de bacterien er niet uit! Uitgeput en koud van de 2 liter ijskoud water val ik in bed en in slaap. Yvonne gaat ook slapen met al haar kleren aan, doek om haar hoofd en haar sweater/fleece aan. 's Nachtsmoet ik nog enige keren naar de WC om te plassen en te natte scheten. Elke keer drink ik braaf weer ORS. (Overigens de manager van het hotel was uiterst behulpzaam: we kregen extra dekbedden / kussens en hij bracht 4 liter water om ORS te maken. Hij leek echt bezorgd).

Zondag 8/3/98 Dag 24 Om 06.00 uur werd er op de deur geklopt: 'Sunrise'! Het was strakblauw en de hemel kleurde goudkleurig. de zon kwam op boven de Mt. Everest. Yvonne ging om 06.30 uur met de camera op pad, terwijl ik nog bleef liggen, alhoewel ik me 'herboren' voelde. Om een uur of acht met Yvonne ophet dakterras gekeken naar de zon boven de Himalaya's. Wauw!. In het restaurant van ons 'hotel' een toastje met niks erop gegeten, terwijl een verbaasde hotelmanager naar me keek ('een wonderbaarlijke genezing') en de Nepalise zuster me vriendelijk toelacht ('zie je wel, niets aan de hand'). Om 10.00 is de auto er die ons naar Thamel zal brengen (deze hadden we de avond tevoren besteld, voordat de echte ellende begon). In 1,5 uur zijn we beneden en ruim voor 12.00 uur lopen we Potala Guest House binnen. Ik kijk zielig en Yvonne vraagt een andere kamer met 'echte' matrassen, i.t.t. paardehaar/planken. We zitten nu in 212, de 'luxere' vleugel met een echte 'schuimrubber' matras. In vergelijking met de bedden van de afgelopen 3 weken hemels! Yvonne is de stad in om de foto's (dus toch) te laten ontwikkelen. Ik lig in mijn hemel-bed bij te komen. Toch te vroeg gekraaid; als Yvonne terugkomt lig ik stilletjes in bed te rillen. Ze duwt resoluut de 'koortsstrip' op mijn voorhoofd en die geeft 38,5 - 39 C koorts; Oei! Besloten een dokter te laten komen, via het hotel. Na 45 minuten klopt een man met een bruine gebreide muts op de deur, die zich in redelijk goed Engels, voorstelt als  Dr. Sharma. Na een volledig onderzoek (hartslag, BP, long etc.) is zijn diagnose: acute gasteritis. Een amoebe (bacterie) die via voedsel je lichaam binnenkomt en als je verzwakt bent door diarree, toeslaat als de darmen 'leeg' zijn. Het enige dat je nog produceert zijn angstig vies stinkende winden. Hij stelt voor een injectie te geven en daarnog nog 2 dagen pillen; een half uur later staat hij weer voor de deur met een soort klisteerspuit en zo'n 10 ampullen met verschillende middeltjes. Hij mixt zijn cocktail en spuit in mijn rechterpols in een ader het middel in. Na een half uur (hij bleef wachten) is de koorts al weer 37.6 C en na 1 uur nog maar weer 37 C. Yvonne krijgt ook een 3-daagse pillenkuur, preventief. Om 21.00 uur komt hij nog een keer langs om te zien of alles goed gaat (sommigen gaan overgeven van de cocktail). Het gaat goed, dus slapen.

Maandag 9/3/98 Dag 25 Alles gaat nog steeds goed en ik voel me echt weer beter. Wel nog tempo-doeloe met eten. Na een ontbijtje van broodje jam en hardgekookt ei, belsuiten we rustig lopend naar Swayambunath te gaan. We dachten dat dit erg ver weg was, maar na een half uurtje lopen staan we aan de voet van de heuvel waarop de stupa ligt. Om de hele heuvel zijn 'prayer-wheels' aangebracht en diverse pelgrims lopen met de klok mee de 'Om mani padme hum' de wereld in te draaien; de 365 treden omhoog en dat ging probleemloos. Na de wandeling terug, gelunched op het vaste plekje en ondertussen had Yvonne de foto's gehaald (13 rolletjes totaal). Vanaf huis t/m KTM: geweldig mooie foto's. Daar hebben we 1,5 uur in het zonnetje de foto's zitten bekijken en een (laatste) fax naar huis gestuurd. Deze fax verstuurden we daarna via een Internet-faxlijn naar NL voor NR 140 (F 5,50); dat viel wel mee. De foto's op de kamer gedropped en nog wat weggevertjes (Ma v. R. Fam v. Ruiten, Eric & Nicollette, Vic & Eri) gekocht. 'sAvonds erg duur (NR 1500 !!!!) bij een luxe Thai gegeten. Ik gestoomde vis met gekookte rijst en gekookte springrolls (veg.) Superlekker en hopenlijk valt het goed. Na een hele dag sjouwen zijn we moe.

Door naar Nepal deel 3