|
|
Hoi mijn naam is Franka, ben 40+, lang, met partner, 3 kinderen en woon in midden
Nederland.
Ik
zal hier wat meer over mijzelf en het verleden vertellen.
|
Mijn
zoektocht naar het vrouwelijke begint, voor zover ik mij bewust ben, rond
mijn 7e. Dan is mijn eerste "verkleedpartij", maar ik kijk daar
nu heel anders op terug.
Ons
gezin (vader, moeder en mijn jongere broer) wonen op een grote houthandel
in Rotterdam bij de van Brienenoordbrug.
En
daar speelde ik bijna altijd met een vriendje, die ook op die werf
woonde. Hij heeft een oudere zus en broer, die een indianen en
cowboypakje hadden.
Toen
wij, mijn vriendje en ik, die verkleedkleertjes aantrokken, wilde ik dat
indianenpakje aan, waarom, omdat het een rokje had en een zwart pruikje
met 2 staartjes.
En
er was nooit een discussie over wie wat aantrok en zo hebben wij, samen
met heel veel andere vriendjes en vriendinnetjes vaak en veel cowboytje
en indiaantje gespeeld op die werf. Toen voelde het al zo goed.
Rond
mijn 10e ontdek ik dat ik vrouwelijke kleding leuker vind.
Ik
schaam mij dan voor mijn naaktheid en douche dan alleen.
In de
badkamer ligt de was, dus ook de kleding van mijn moeder, dus dat kan ik ongestoord aantrekken en dat voelt goed!
Wat
is dit, wat overkomt me, wat moet ik hiermee?
Maar
het voelt iedere keer weer zo goed, dat ik het blijf doen.
Er
is ook een grote passpiegel aan de binnenzijde van de douchedeur, dus ja,
ik bekijk me ook uitgebreid.
Als
ik 12 ben, ga ik op zoek naar wat ik doe en wat het is.
Heb dan een wat vrouwelijke look, lang sluik haar en een rond gezicht,
ook mijn kledingkeuze is toch wel anders dan mijn ouders willen (zie
fotoalbum, Fred, eerste foto)
Ik
doe er steeds meer mee en weet niet wat ik met deze gevoelens moet doen,
ik voel dat het vreemd is en dus breng het verder niet naar buiten.
Dat
is achteraf gezien, erg stom, ik had er toen wel wat mee moeten doen, maar
ja, het was een andere tijd, informatie en media als BBS (bulletin boards) of
internet bestonden toen niet.
Ook
een bezoek aan de huisarts was geen optie en informatie over dit
onderwerp was er voor mij gewoon niet.
En
mijn ouders hadden zo iets van, doe gewoon! Of val je op jongens?
Nee,
ik was en ben nog steeds helemaal gek van vrouwen!
Ook speelde ik graag met meisjes en zij met mij,
waarom? Omdat ik één van hen was?
Op
die werf waren veel plekjes in de loodsen, tussen de stapels hout, om
mijn vrouwelijkheid te kunnen beleven.
En
aan de achterzijde van de loodsen, kon ik zelfs buiten lopen in de wind
langs de rivier.
Ik verzamel in die periode meisjeskleding/dameskleding.
Ben al behoorlijk lang en kan ook de kleding van mijn moeder makelijk aan.
|
Eindelijk
legaal op een brommer, een mooie 14 jarige Zündapp GTS 50, gekregen van mijn
ouders. Dus kan nu meer de wereld in (lees, het centrum van Rotterdam) en
zo de winkels bezoeken zonder mijn ouders erbij.
Veel
van mijn zakgeld gaat op aan (tweedehands) vrouwelijke kleding.
Op
mijn 17e koop ik mijn eerste pruik in een grote feestwinkel, het is een
hele mooie en ga mij ook opmaken om als vrouw (meisje) naar buiten te
kunnen gaan, om te winkelen in Rotterdam en Schiedam. En dat voelde zo
goed!
En
Oja, brommer rijden? Dat is toch voor jongens?
Misschien wel, misschien niet, waarom mogen vrouwen niet van technische dingen houden?
Of deed ik dat om stoer te doen, om een "echte" jongen te lijken? .
Motorrijles!
Nou,
mijn rijbewijs was zo gehaald en heb vele jaren met heel veel plezier gereden op
de motor!
Vind het rijden op een motor gewoon mooi en vrij.
Het geeft me rust en ontspanning.
Ik was dan ook een toertype, maar soms ging het gas wel eens wat verder open.
Een
jaar later ook maar even mijn autorijbewijs gehaald, altijd handig!
Ga
vanaf die tijd tot het najaar van 2000 regelmatig (bijna maandelijks) als
Franka naar buiten.
Naar
winkels of gewoon wandelen door het bos, langs het water of gewoon
ergens.
Alleen
en dat is het vervelende en gemene aan dit geheel is, dat ik dat allemaal
in het geheim doe.
Zonder medeweten van mijn partner. Waarom?
Mijn
hele leven verstop ik dus mijn vrouwelijkheid en bang voor welke
consequentie dan ook.
Stom?!
Ja, behoorlijk!!! Maar dat is weer achteraf gezien.
Dus
een goede tip aan diegene die dit ook zo ervaren.
Breng
het naar buiten!!
Leef niet met zo'n geheim, je maakt je eigen leven en
ook mogelijk die van je partner kapot. Zeker bij ontdekking!!
En
het naar buiten brengen heeft ook nog een positieve bijdrage ook.
Het
wordt meer bekent onder de mensen, dus komt er mogelijk ook meer
acceptatie.
Je
bent echt de enige niet!!!!!!!!!
Statistisch
doet ongeveer 15% van de mannen iets met vrouwelijkheid in meer of
mindere mate. En ik bedoel dan travestie, van een vent in lingerie tot
een crossdresser waaraan je eigenlijk niet ziet of het een man of vrouw
is.
|
Ik
ken mijn partner al vanaf mijn 17e en door een samenloop van
omstandigheden, vertel ik haar eind 1990 wat ik doe, het heeft een grote
impact op haar, maar het sluimert verder op de achtergrond.
Ondertussen
het gewone verhaal hé.
Samenwonen,
werken aan je carrière, huis kopen, trouwen, kinderen.
Tot dat wij in 2001 een bijzondere gebeurtenis mee maken, (verlies van een
kind) ben ik pas echt gaan nadenken over het leven en dan vooral over mijn
leven!
Zo
rond de zomer van 2002 zijn mijn partner en ik bezig gegaan met het
onderwerp travestie en dat ik mijn crossdressing vrijer kon beleven.
Het
was voor mij een geweldige bevrijding.
Maar
na zoeken en bezoeken (T&T avonden), kreeg ik toch echt het gevoel
dat er meer was.
Omkleden
naar vrouw is heel fijn, maar weer terug naar man, goh, wat had ik
daar een enorme hekel aan. Dus wat is dat dan?
Toen ben ik maar eens gaan
zoeken naar transseksualiteit en zo, voor een aantal gesprekken geweest
bij Humanitas, de werkgroep transseksualiteit en genderdysforie. Eerst in
Rotterdam en daarna ook in Amsterdam.
Ook
enkele gesprekken gehad met transseksueele vrouwen en een enkele
psychologietest gedaan.
Ook
mijn diepste gevoel van, ik had altijd al een vrouw willen zijn, kwam
steeds meer naar voren en dreef me tot wanhoop. Ik werd thuis kribbig en
kortaf. Ook op mijn werk zag ik het allemaal niet meer zitten, dus er
moest iets gaan gebeuren!
Zo
heb ik in januari 2004 aan mijn partner en psychologe verteld dat ik denk
transseksueel te zijn.
Doordat
ik het voor mijzelf toegeef en accepteer dat het zo is, wordt alles me
duidelijk.
Ik
ben ineens veel spanning kwijt, ben heel veel rustiger geworden, ik bijt
zelfs geen nagels meer, dat is van de één op de andere dag gestopt en dat
na 33 jaar!
Ben
toen regelmatig verder gaan praten bij Humanitas (www.transvisie.nu) in
Amsterdam en in maart 2004 (ik werd 40) wist ik het zeker!
Weg
met de maskerade en kom op met die verstopte vrouw!
Krijg op mijn verjaardag gaatjes in mijn oren, een kado van mijn partner!
En in
april 2004 meld ik mij aan bij het genderteam in Amsterdam.
Kan
in mei 2004 voor de intake komen, maar dan begint de wachttijd (6
maanden), dus misschien ergens in november een eerste gesprek bij de
psycholoog van het genderteam.
Na
de zomer van 2004 voel ik me ook langzaam rustiger worden en weer wat
vrolijker, sterker nog, het valt ook de manager en mijn collega's op.
En
ik laat vanaf nu mijn haar groeien, ja, ik laat het wat langer worden en
half oktober gaat er ook nog eens een kleurtje in.
Ik
zie mijn collega's denken, waar is die nou mee bezig?
Nou,
dat vertel ik ze nog wel, maar nu nog niet.
En
eind oktober 2004 krijg ik een telefoontje van het Genderteam voor het
maken van een afspraak voor het eerste gesprek, tevens voor 2 testen.
Nou
daar was ik enorm blij om! Het gaat eindelijk beginnen. Iedere maand een pittig
gesprek met de Psychologe Prof. Dr. Peggy Cohen-Kettenis.
In het begin van maart 2005 en heb ik de bevestiging dat ik verder kan met de
behandelfase, ik heb namelijk het "groene" licht ontvangen van
het genderteam.
Franka
moet eruit, het kan zo niet langer. Ik wil vrouw zijn en ga dat worden
ook!!
Halverwege 2005 begin ik met de anti-mannelijke en de vervrouwelijkende hormonen en ga dan ook om van man naar vrouw in het dagelijkse leven.
Eind 2006 rond ik mijn RLE (Real Life Experiance) af en heb deze uiterst succesvol doorlopen.
Mijn aanpassing aan de gewenste geslachtrol gaat me dan ook makkelijk af.
Het is alsof het gewoon bij me hoort.
Begin maart 2007 krijg ik een uitnodiging om een informatieve bijeenkomst bij te wonen over de geslachtsaanpassende operatie in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis te Amsterdam.
Mijn chirurg wordt Dr. Robert Kanhai en de SRS staat gepland op woensdag 17 oktober 2007 om 10:00.
Lees
voor de details mijn "dagboeken" van 1970 tot heden.
|
Ik
heb het aan mijn familie en schoonfamilie verteld.
De
buurt en school / opvang van mijn kinderen verteld, dat er veel gaat
veranderen.
Natuurlijk,
het is/was nog een hele lange weg, maar ik voel mij zo sterk sinds ik er zelf
uit ben, dat ik de toekomst met vertrouwen tegemoet ziet.
Natuurlijk
vind iedereen die het hoort, het een bijzonder verhaal, maar sommigen zien
toch de puntjes op de i komen bij mijn gedrag en vonden me nooit een
echte vent, maar het verschaft duidelijkheid en verklaard veel.
Mijn
vrouw / partner, heeft het er heel moeilijk mee en dat begrijp ik heel
goed. Zij heeft ooit gekozen voor een man, OK, dan wel eentje die toch
wel wat vrouwelijke kantjes had, maar toch.
Ik
wil de relatie met mijn partner behouden, ik hou heel veel van haar en van mijn
kinderen.
Dus
we gaan samen proberen, om ons leven een vervolg te geven.
We
willen eraan werken en zoeken allebei hulp en contacten om ermee op weg
te gaan.
Dat lijkt ons behoorlijk gelukt, natuurlijk moeten we eraan blijven werken, maar he,... dat is in veel meer relaties zo!!
|
En
nog als laatste, vanwaar mijn naam.
Franka
is een stripfiguur en ik ben verzot op strips.
De stripfiguur
Franka is een heel mooie en leuke vrouw, ze heeft een sterk karakter en laat het er niet gauw bij zitten,
beleeft veel avonturen en heeft prachtig haar, eigenlijk zou ik haar willen
zijn, trouwens, ik begin steeds meer op haar te lijken. (Eh, het haar dan! En Ja, okee, het karakter was er altijd al!)
Meer van haar weten www.franka.nl
Had
het eerste album in 1980 en heb de serie toen met
heel veel belangstelling gevolgd en wist toen gelijk dat dit mijn
vrouwelijke naam moest zijn.
Het heeft
in ieder geval de zelfde initialen en dat is wel zo makkelijk.
Mijn
andere vrouwelijk stripfiguur is Yoko Tsuno, technical engineer en dat
ben ik ook, dus ook daar herkenning en vergelijking, maar bovenal een
leuke en goede strip!
Als
er nieuws is of veranderingen zijn, dan zal ik dat weer gaan vermelden.
Groetjes,
Franka
van Brakel.
|
|
|
|
