Let
op!!
Hier
staan ook dingen die niets te maken hebben met mijn transseksualiteit,
maar wel met mijn levensgeschiedenis en geven misschien een beeld op een
heel moeilijke periode in mijn leven.
We
weten dat we weer een kindje mogen verwachten, we zijn blij!
We
gaan naar de echoscopie en er wordt iets gezien bij de buik van het
kindje, maar dat kan van alles betekenen, maar is het begin van veel
onderzoeken en onrust.
De
bloedtest levert een onbevredigend en vreemd antwoord op.
Na
uitgebreid en moeilijk overleg, besluiten wij tot een vruchtwaterpunctie.
Mijn
partner heeft het er heel moeilijk mee en is bang dat er van alles fout
kan gaan met de vrucht.
De
gynaecoloog die dit uitvoert is echter een vakman op dit gebied, maar
ongelofelijk blind voor de mens die het ondergaat.
Wij
krijgen het bericht, dat er met het kindje dat groeit in de buik van mijn
partner, iets helemaal mis is. Het heeft een afwijking die niet met het
leven is te verenigen.
De
"normale" wereld stort in elkaar....
We
gaan de volgende dag op gesprek bij die gynaecoloog en hij verteld heel
kort wat het is en stelt gelijk maar voor het vruchtje weg te laten
halen.
De
lomperik!! Weghalen, vruchtje!!
Niks, wij willen goede en gedegen
informatie en van weghalen is nog helemaal geen sprake!
Het
kindje heeft Trisomie 18 (Syndroom van Edwards) en dat is een chromosoom afwijking, die zit in
iedere cel van zijn lichaam. We weten nu ook dat het een jongen is en dat
hij in iedere cel 47 chromosomen heeft in plaats van 46.
voor
meer informatie over dit onderwerp, trisomie18
We
hadden nu doorgestuurd moeten worden naar andere zorgverleners binnen het
WKZ, maar dat was die vent effe vergeten en hij had ook in de status
gezet, dat wij afzien van abortus, terwijl nog niets besloten hadden.
Rond
kerst geven we ons kindje een naam.
Timo Franciscus.
Eindelijk
meer medewerking en informatie van WKZ UT, dankzij een vrouwelijke
gynaecoloog, die wel open staat voor wat ons overkomt en we komen
eindelijk meer te weten. We zijn dankbaar aan de kinderhartspecialist en
de sociaal medewerkers, voor hun duidelijke en heldere informatie. Maar
voor ons hoeft dat allemaal niet meer zo met het WKZ.
We
gaan naar ons eigen plaatselijke ziekenhuis en zoeken daar een goede
gynaecoloog en onze huisarts is daarbij zeer behulpzaam.
We
vinden een prima gynaecoloog en hij geeft je het gevoel dat we een
medestander hebben.
We
hebben regelmatig een gesprek aan het eind van het spreekuur en er is
altijd even tijd voor een korte echoscopie.
Hij
doet ook het voorstel of we foto's en of misschien wel een video willen
van een echoscopie, nou graag!
Wat
zijn wij blij dat we die foto's hebben en ook nog 20 minuten video van de
hele echoscopie, je ziet een bewegelijke Timo.
De
buik van mijn partner is enorm gegroeid (veel vruchtwater) en we moeten
ons op een avond ineens naar het ziekenhuis gaan, want het lijkt erop dat
onze zoon eruit wil.
Hij
wordt geboren in een stortvloed van vruchtwater, maar is veel te klein en
we weten het, we bieden alleen levenscomfort en gaan niet levensreddend
handelen, dus geen slangen, toeters en bellen, want dat heeft toch geen
zin.
Hij
leeft 70 minuten en gaat rustig van ons heen.
Die nacht verzorg ik mijn zoon, ik was hem, kleed hem aan.
We
hadden leuke kleding voor hem gevonden.
Dit gebeurt allemaal op de kamer bij mijn partner, zodat zij het ook kan volgen.
Na wat drinken en eten, proberen we te gaan slapen.
De volgende ochtend komt de ziekenhuis fotograaf nog langs en maakt enkele foto's.
Ik had zelf in de nacht al enkele foto's gemaakt.
Na een goed ontbijt. gaan we naar huis en nemen hem mee in een mand.
Als we thuis zijn,
halen we de oudste op bij de buren en de buurvrouw gaat even mee en is ook
helemaal ontdaan.
Lucas
ziet een broertje en weet ook dat hij niet meer leeft, we hebben hem er
de gehele tijd bij betrokken, gelukkig kan hij al redelijk goed praten en
begrijpt heel goed dat mama en papa heel verdrietig zijn.
Iedereen
die Timo ziet is meestal helemaal ontdaan, zelfs de sterkste mannen
blijven niet onberoerd.
Hij
staat opgebaard bij ons op de slaapkamer en de oudste brengt iedere dag
een knuffel of een speeltje, hij geeft Timo ook iedere avond een
kus voor het slapen gaan.
We
houden een uitvaartdienst en begraven hem bij de kerk.
Hij
ligt op het kerkhof in 1 van een drietal rijen alleen voor kinderen.
Er
is veel familie, vrienden en collega's.
Ik
dicht, na de ceremonie, zelf het graf en dat gaf een heel goed gevoel.
We
gedenken ieder jaar zijn "verjaardag" en bezoeken vaak zijn
graf.
Een
van de genodigden schreef,
De
een leeft 70 minuten, de ander 70 jaar,
maar
wat is een leven, als je zoveel houd van elkaar.
Hier
wil ik nog opmerken dat we een fijne pastor (zelf een jong kind verloren)
en heel goede en attente uitvaart verzorger hebben gehad, waar we toch
alles konden regelen volgens onze wensen in een korte tijd.
En
dat we veel steun hebben mogen ontvangen van vele, tijdens en in de
periode erna.
Waarom
ik dit zo uitgebreid vertel?
Het
geeft mij een goed gevoel om het op te schrijven en het maakt een heel
belangrijk deel uit van het complexe leven en iedereen mag het weten.
Ik
ben in ieder geval, heel lang niet met Franka bezig geweest.
Maar
deze gebeurtenis heeft mij aan het denken gezet, over wat is het leven en
dan vooral ook mijn leven!
En wie hou ik nou voor de gek!
2002
Halverwege dit jaar ben ik weer heel veel bezig met Franka.
Ik hou het niet meer, maar wat moet is er mee?
En kijk bij de, toen nog, LKG T&T naar de T&T-avonden of dat misschien iets voor mij is.
Misschien dat ik hier iets meer te weten kan komen over mijn gevoelens.
November 2002 ga ik voor het eerst naar een T&T-avond in Utrecht, eigenlijk is dit in Nieuwegein.
Ik heb eerst gebeld naar de gastvrouw, Sonja, om het een en ander te weten te komen.
En ga er die 3e zaterdagavond heen met een weekendtas vol kleding en een doos make-up.
Het is er rond 20:00 al redelijk gevuld en kom er als Fred aan.
Na een kort gesprek met de gastvrouw, brengt ze mij naar de kleedkamer.
En daar ga ik mij transformeren naar Franka.
Een uurtje later loop ik van de kleedkamer naar de bar en Sonja is geheel verrast, was dat net die man??
Ja, zeg ik.
Ik heb er een top avond!!
Veel gesproken met TV's en de TS bardame Sylvia, zij heeft mij over veel dingen aan het denken gezet.
En als een van de allerlaatsten rond 2:00 ga ik huiswaarts, als Franka, dan duurt het nog even langer!
Thuis is alles donker en kan rustig naar binnen gaan en daar dan alles weer af doen, gadsie!
In december 2002 ben ik er weer op de T&T-avond en het is er supergezellig! Kerstfeest en hapjes, drankjes, DJ Willemijn.
Ook deze avond duurt eigenlijk weer veel te kort!
En ik keer in feestelijke kleding weer huiswaarts.
Ik bespreek mijn gevoelens met mijn partner, maar of ik alles durf neer te leggen?
2000-2002
|
