|
|
In
deze jaren beleef ik vooral mijn crossdressing, dat vind ik beter bij mij
passen en een beter woord dan travestie.
Veel
en vaak omkleden, zo vrouwelijk en gewoon mogelijk en al dan niet, er op uit, het
centrum in en winkelen of gewoon lekker naar buiten, er zijn!
Altijd
voel ik me opperbest en ik ben ook best menigmaal opgewonden, niet zozeer
erotisch, maar vooral over mijn vrouwelijkheid.
Ik
voel en weet heel duidelijk dat ik graag vrouw zou willen zijn, maar er
is nog zo heel veel schaamte om dat toe te geven.
Maar
ja, wat en hoe, dat is in die tijd best een raadsel, tenminste voor mij
was dat zo.
Neem
regelmatig een hele dag vrij, om er zolang mogelijk mee bezig te zijn.
Zoek
mijn spulletjes meestal bij elkaar in tweedehands winkeltjes (lekker
goedkoop), maar ook in de grotere zaken.
In
de jaren '90 word ik serieuzer in mijn kleding keuze, er komt meer
stijl en het is gewoon gekleder. Dat voelt heel goed en vertrouwd en maak dat ik nog
vrouwelijker wordt.
Maar
ik doe nog steeds niks met mijn grootste wens om vrouw te zijn.
In
dit jaar wordt onze eerste zoon geboren, ik ben een blije en emotionele
vader.
Mijn
partner roert, later in het jaar, het onderwerp crossdressing aan, om er
eens over te gaan praten, maar het verdwijnt toch weer langzaam naar de
achtergrond.
We
praten nu wel eens wat over mijn crossdressing en mijn partner wil weten wat ik er mee
wil en hoe gaan we ermee om, nu we een kind hebben. Ik vertel haar wat ik
zou willen, meer openheid thuis, maar op de een of andere manier kom ik
er thuis niet mee uit de voeten (schaamte), het blijft wederom sluimeren.
Wel beleef ik dus nog steeds (ongeveer maandelijks) mijn crossdressing,
maar toch buiten het gezichtsveld van mijn partner, dus in een
schemergebied.
|
|
|
|
