Gedichten                 

Het leven is als een draad,                                 
met een begin en een eind.                         

Bind het aan elkaar            
en je krijgt een cirkel.                         
Begin en einde aan elkaar,     
geboorte en sterfte in één.     
Samen wedergeboorte,   
wedergeboorte overal.  
We leven in een cyclus
oneindig lang      

Knip dat door     
en dan heb je weer een draad.        
Trek het stuk        
en je leven ligt overhoop.      
Trek de draad glad    
en je leven is weer op orde 
met een los stuk draad, een leven achter je. 
 

                                                                           

 

Er zijn van die momenten

waarop je denkt,

doe ik het wel goed?

 

Hoor mij aan,                                                       

ik ben niet dood                                                       Hoor mijn aan,

ik ben niet vergaan,                                                   in de schaduw der nachten

maar één met de bomen.                                           ik ben overal

Ik zie nog steeds de vogels dwarrelen,                       en nergens

de beren baden, de wolven jagen.                             Ik sta in de bossen

Ik ben niet dood.                                                      op de toppen van de bergen

                                                                                in de stromen van de rivier

 

 Zie je wat ik hoor?

Begrijp je wat ik doe?                                        

Ik doe dit voor iets, een reden                            

waarmee ik velen mee help.                               

Ik zie meer dan je zou kunnen                            

begrijpen.                                                         

Ik kom op plekken waar je nog                        

nooit ben geweest.                                            

Mijn leven is eindig                                           

en oneindig in zijn totaliteit.                        

 

Ik begrijp wel wat je van me wilt,

of juist niet.

Ik herinner me weinig meer

het is verdwenen, verdwenen in het gat.

Ik vraag me af,

wie ben jij en waar kom je vandaan?

een antwoord die je me misschien

altijd schuldig moet blijven.

 

Schrijven is schitterend.

Schrijven is de grondslag van onze beschaving.

Schrijven is onze ziel aan een ander kenbaar maken.

Schrijven is leven.

 

Je beloofde mij een koninkrijk.

Maar je wist de weg niet eens..